ผืนน้ำที่ไร้ขอบเขต

        คำพูดอาจจะเป็นเพียงลมปาก สำหรับคนที่ไม่ได้มองเห็นความหมาย และขาดความรับผิดชอบต่อคำพูดตนเองแต่คำพูดนั้น จะเป็นดั่งวาจาสิทธิ์ หากเอื้อนเอ่ยจากปากผู้มั่นคงในสัจจะของตน เวลาพ้นผ่านยุคสมัยก็เคลื่อนไหวตามกระแสของกาลเวลา คนรุ่้นเก่าได้ล้มหายตายจากไป คนรุ่นใหม่ก็ก่อเกิดแทนที่อยู่เสมอ ขนบธรรมเนียมประเพณีเก่าๆ ก็ได้สูญหายและค่อยๆลบเลื่อนไปกับสา่ยลมแห่งเวลา

          แม้แต่ตัวเราเองนั้นในบางครั้งก็ยึดถือในสัจจะ แต่ในบางครั้งก็หลงลืมมันไป มันคงจะเป็นเรื่่องธรรมดาไปแล้ว ถ้าคนเราจะจำคำพูดที่ตนเองนั้นพูดออกมาไม่ได้ จนเกิดให้เป็นเหตุถกเถียงกันจนใหญ่โต

          เคยมีคนพูดกับเราว่า "เดี๋ยวเจอกันนู๋จะเป็นฝ่ายเรียกพี่ออกมาหาบ่อยๆ ไม่ต้องห่วง"   เวลาก็ได้ผ่านไปตอนนี้เค้ายืนยันหนักแน่นว่าเค้าไม่ติด ชอบอิสระ...แล้วที่พูดมาตอนนั้น มันคืออะไร... เง็ง

พอวอกแวกก็หมดอารมณ์เขียนทุกทีสิน่า

edit @ 29 Sep 2009 18:55:34 by ken