ผืนน้ำที่ไร้ขอบเขต

 

 

ที่ผ่านมา รู้สึกสับสนในตัวเองมาตลอด

ว่าแท้จริงแล้วความรู้สึกๆ ลึกๆ ข้างในจริงๆ นั้นเป็นเช่นไร

มีผู้หญิงอยู่คนนึง

เธอคือคนที่ผมคิดว่าผมรักมากที่สุด คนที่เข้าใจผมมากที่สุด

เข้าใจตัวผม มากกว่าผมเอง

รู้ในทุกๆ เรื่องที่เป็นผม เอาใจใส่ดูแลไม่เคยห่าง

 

แต่ทุกอย่างย่อมมีอันแยกทางกันไป

ผมและเธอจำต้องแยกทางเดินไปคนละฝั่งฝัน

ความฝันที่เคยมีร่วมกันก็ต้องจบลง ณ จุด สุดท้ายและเริ่มต้นของเรา

เราเลิกกันมา3-4ปีแล้ว

แต่ในใจลึกๆ ผมรู้ดีว่า ผมยังคิดถึงเธออยู่ ยังรอเธออยู่

อยากพบ อยากพูดคุยมาตลอด

เวลาในบางครั้งเราก็วุ่นๆ อยู่กับอะไรบางอย่างก็ทำให้ลืมเธอไปได้บ้าง

แต่เมื่อใดที่ใจว่างเว้นจากการทำงาน

มันจะหวนย้อนกลับมา คิดถึงเธอเสมอๆ

ผมไม่เข้าใจ ว่าจริงๆ แล้วความรู้สึกนี้คืออะไร

ยังรักเธออยู่หรืออย่างไร

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมพบปะเจอผู้คนมากมาย

แต่ไม่มีใครที่เหมือน และทดแทนเธอได้

ผมเฝ้าตามหาและคิดว่า ซักวันนึง เราจะได้พบกันอีก

จนตอนนี้ผมหาเธอเจอแล้ว

ด้วยเทคโนโลยี

ทำให้ผมได้รู้เบาะแสของเธออีกครั้ง

 

แต่ผมก็ไม่ได้อยากจะกลับไปขอคืนดีหรือว่าอะไร

เพราะผมเข้าใจว่ารักที่มีให้นั้นมันหมดไปแล้ว

เพียงแค่อยากพบ อยากพูด อยากปรับความเข้าใจ ในฐานะเพื่อนคนนึง ก็พอ

 

แต่ดูเหมือน

"เธอไม่อยากรู้จักผมอีกแล้ว"

บอกไปใครจะเชื่อ ว่าจนถึงวันนี้ผมก็ยังแอบร้องไห้อยู่บางครั้งที่คิดถึงคุณ

 

ผมผิดมั้ยที่รักคุณเรื่อยมา

ผมผิดมั้ยที่ลืมคุณไม่ลง

ผมผิดมั้ยที่รักคุณมากเกินกว่าจะหักห้ามใจ

ผมผิดมั้ย ที่ไม่เคยหยุดคิดถึงคุณเลย...